اندر حکایات دوران شیردهی

الان که می نویسم پسر گلم یک ماه و دو روزه شده و این یک ماه اول با هزار جور تجربه جدید و پستی و بلندی های فراوان الحمدلله به خوبی سپری شد.

نمیخوام با جزئیات از اتفاقات این مدت بنویسم چون واقعاً فرصت نیست و سعی می کنم خاطرات پسرم رو تو یه دفتر ثبت کنم. اما چیزی که الان میخوام بنویسم برای خودم هم جالب بود و فک کردم شاید به درد خیلی ها بخوره. لذا با اینکه خیلییییی خوابم میاد اما می نویسم.

همیشه وقتی خانومایی رو می دیدم که در حین شیر دادن مشغول کارهای دیگه یا حرف زدن با دیگرانند و ... ناراحت می شدم و می گفتم چرا همه توجهشون را به بچه معطوف نمی کنند و چرا موقع شیر دادن ذکر نمیگن و چه برنامه ها که در سر نداشتم برای هنگام شیر دادن....

اماااااااا با اومدن این جوجو طلا که حداق 12 بار در روز شیر میخواد و گاهی 3 ساعت مداوم در حال شیر دادنی فهمیدم که اون بندگان خدا هم حق داشتن. اصلاً فکرش هم نمی کردم که یه روزی موقع شیر دادن خوابم ببره یا اینکه یک ساعت در کنار جوجو بخوابم و جوجو شیر بخوره... خلاصه که دیدم اگه بخوای همواره موقع شیر دادن ذکر بگی دائم الذکر میشی و البته خوش به سعادت کسانی که اینطور بودند.

اما اصل مطلب اینکه امروز به روایتی برخوردم که به دل خودم خیلی نشست و منو حسسسسابی شارژ کرد. طوریکه منتظرم تا جوجوم تقاضای شیر کنه و من بدو بدو و با شور و شوق آماده شیر دادن میشم.

پیامبر (صلی الله علیه وآله) اینگونه می فرماید:

«اِذا حَمَلَتِ المَرأَةُ كانَت بِمَنزِلَةِ الصّائِمِ القائِمِ المُجاهِدِ بِنَفسِهِ وَ مالِهِ فى سَبیلِ اللّه  ، فَاِذا وَضَعَت كانَ لَها مِنَ الأَجرِ ما لا تَدرى ما هُوَ لِعِظَمِهِ، فَاِذا اَرضَعَت كانَ لَها بِكُلِّ مَصَّةٍ كَعِدلِ عِتقِ مُحَرَّرٍ مِن وُلدِ اِسماعیلَ ، فَاِذا فَرَغَت مِن رَضاعِهِ ضَرَبَ مَلَكٌ عَلى جَنبِها وَ قالَ : اِستَأنِفِى العَمَلَ، فَقَد غُفِرَ لَكِ »(1)

( هنگامى كه زن باردار مى شود ، همانند روزه دارِ شب زنده دار و مجاهدى است كه با جان و مالش در راه خدا جهاد مى كند و هنگامى كه فارق شود ، پاداشى دارد كه نمى دانى عظمت آن چه قدر است و هنگامى كه شیر بدهد ، در هر بار مكیدن ، پاداش آزاد كردن یكى از فرزندان اسماعیل (علیه السلام ) براى اوست و آن گاه كه شیردادن تمام شود ، فرشته اى بر پهلوى او مى زند و مى گوید : عمل را از نو آغاز كن كه بى تردید ، آمرزیده شدى)

1. امالى صدوق، ص 496، ح 678

زن شیرده:
1. هر بار مکیدن شیر توسط کودک، معادل پاداش آزاد کردن یکی از فرزندان اسماعیل (علیه السلام ) می باشد
2. یاری کردن فرشته الهی، از اول شیر دادن تا پایان آن
3. وعده الهی توسط فرشته که مادر آمرزیده شده است
4. تشویق ملک خداوند، به انجام دوباره این کار پر خیر و برکت و بزرگ

عااااااااشقتم جوجو طلای من. با هر مکیدنت انگار همه دنیا رو به من میدن. واقعاً حس دوست داشتنی و لذت بخشیه و تصور اینکه این عمل در نظر خداوند چقدر پسندیده است لذتش رو صد چندان می کنه.

ممنونم خدایاااااااا که این نعمت را به من ارزانی داشتی.